Powłoka proszkowa utwardzana cieplnie do natrysku elektrostatycznego

Forma powłok proszkowych stosowanych w technologii natrysku elektrostatycznego jest zupełnie inna niż normalnych powłok i występuje w postaci drobnego proszku. Ze względu na brak rozpuszczalnika nazywa się je powłokami proszkowymi. Główne cechy powłok proszkowych to: bezpieczeństwo, wysoka skuteczność, oszczędność zasobów oraz przyjazność dla środowiska.

Utwardzalny cieplnie proszek to powszechnie stosowany rodzaj proszku do natrysku elektrostatycznego i jeden z pierwszych typów, które zostały opracowane i wprowadzone do użytku. Charakteryzuje się wysoką twardością, doskonałą odpornością chemiczną oraz doskonałą odpornością na wysoką temperaturę. Jest szeroko stosowany w przemyśle lakierowania, produkcji, budownictwie i innych dziedzinach. Do najczęściej używanych utwardzalnych cieplnie proszków należą epoki, poliestry, akrylany i poliethery.

Powłoka proszkowa utwardzana cieplnie do natrysku elektrostatycznego

Powłoki proszkowe nanoszone metodą elektrostatyczną są zazwyczaj podzielone na dwie kategorie: powłoki termoplastyczne i powłoki utwardzane cieplnie.

1. Powłoka termoplastyczna

Powłoka termoplastyczna składa się z tworzywa termoplastycznego, pigmentu, wypełniacza, spoiwa i stabilizatora. Powłoki termoplastyczne obejmują: polietylen, polipropylen, poliester, PVC, chlorowany polieter, poliamid, celulozę, poliester itp.

2. Powłoki utwardzane cieplnie

Powłoka utwardzana cieplnie składa się z żywicy utwardzanej cieplnie, środka wiązania, pigmentu, wypełniacza i dodatków. Powłoki utwardzane cieplnie obejmują: żywicę epoksydową, żywicę epoksydowo-poliesterową, poliester, poliuretan, żywicę akrylową itp.

Powłoka proszkowa utwardzana cieplnie do natrysku elektrostatycznego

Proszek plastikowy można podzielić na proszek termoplastyczny i proszek utwardzany cieplnie; proszek do zastosowań zewnętrznych i wewnętrznych; proszek odporny na wysoką temperaturę i niskotemperaturowy.
zaletami proszków z tworzyw termoplastycznych są odporność udarowa, dobra giętkość, odporność chemiczna oraz możliwość nanoszenia powłok o dużej grubości.
zaletą proszków wewnętrznych jest ich niższa wydajność w porównaniu z proszkami zewnętrznymi, mogą być stosowane do powlekania elementów wewnętrznych, a ich cena jest względnie niska.
proszek wysokotemperaturowy wytrzymuje długotrwałe działanie temperatury 200 stopni bez zmiany koloru powłoki oraz zachowuje właściwości fizyczne i mechaniczne w dopuszczalnym zakresie.
proszek termoutwardzalny w temperaturze pokojowej nie mięknie ani nie aglomeruje się, ma dobrą dyspersję mechaniczną i łatwo tworzy równomierną powłokę.
proszek zewnętrzny nadaje się do powlekania elementów użytkowanych na zewnątrz, charakteryzuje się odpornością na utlenianie, promieniowanie ultrafioletowe, mgłę kwasowo-zasadową i deszcz, a także dobrą wytrzymałością na rozszerzalność cieplną.
proszek niskotemperaturowy może wyrównać się do postaci powłoki w temperaturze 80–150 stopni Celsjusza i może być stosowany na drewnie oraz tworzywach sztucznych.